Afscheid van een goeie vriendin…

Afscheid nemen is altijd moeilijk, zeker als je op korte tijd een heel nauwe band hebt gecreëerd. Maar op het moment dat ik haar leerde kennen wist ik al dat er vroeg of laat een moment zou komen waar onze wegen terug zouden scheiden. Het was zeker niet iets waar ik naar uitkeek, dus heb ik met volle teugen genoten van ieder moment dat we samen waren. En waar in het begin alles nog wat stroef verliep, zoals met ieder begin denk ik, is dat heel snel veranderd en konden we het fantastisch met elkaar vinden.
We hebben samen van alles meegemaakt, dingen waar ik voordien nooit had durven van dromen. Er waren wel soms momenten waar we elkaar even met rust lieten, en ik denk dat dat wel nodig was, maar nadien was het iedere keer weer hemels.
Ik zorgde voor haar, en zij voor mij, zoals het hoort in een hechte vriendschap. Mijn respect voor haar werd er mettertijd alleen maar groter door..
Er zijn tientallen verhalen die ik kan vertellen, de éne al wat rooskleuriger dan de andere, soms vloekte ik ook wel eens binnensmonds op haar omdat er iets niet was gelopen zoals het moest, maar dan moest ik toegeven dat de schuld evenveel bij mij lag.
Dusja, hoe zwaar het afscheid mij ook valt, ik probeer het positief te bekijken, de mooie momenten zal ik altijd blijven koesteren, maar aan alles komt en einde, en dat einde is nu aangebroken…
Tot het laatste moment heb ik van haar gezelschap genoten, ons laatste uitstapje was super, we hadden ongelofelijk veel plezier samen door de bossen rondom Sydney, genietend van de omgeving en het zonnetje.
Maar uiteindelijk moest ik van mijn hart een steen maken, na een laatste knuffel sloot ik de garagepoort waar ze stond geparkeerd… ik zal haar missen… Het ga je goed trouwe tweewieler!