Tassie, Part 2

Ik was van plan mijn tentje nog een dag/nacht langer te laten staan aan het kleine strand, tot John mij tijdens mijn ontbijt goedendag kwam zeggen. Een vijftiger van het vasteland die een 4WD kwam ophalen in Tasmanië, en onderweg iedere morgen ergens stopte om een frisse duik in zee te nemen, net zoals vandaag. Na wat keuvelen, vertelde ik hem mijn plan om naar de Bay Of Fires te gaan, maar dat ik waarschijnlijk hier eerst nog een dag/nacht zou vertoeven. “Ik zou meteen naar de Bay Of Fires gaan”, zei hij, “veel mooier”. En het voordeel van alleen reizen is natuurlijk dat ik aan niemand moest vragen of zij het ook goed vond(en), dus alles inpakken en wegwezen!

Het was kort na de middag toen ik in Binalong Bay aankwam, en meteen werd ik al begroet door een schaars geklede dame die mij welkom heette, alleen spijtig dat ze uit een steen gebeiteld was. Soit, dat kon de pret niet bederven want even verderop werd ik alweer begroet, en deze keer door een parelwit strand met een zee die allerlei verschillende tinten blauw kleurde. John had gelijk, het was inderdaad een upgrade!
Eerst op zoek naar een kampeerplaats, maar alle officiële plaatsen in de buurt waren hoog in de bossen, weg van zon, zee en strand. Plan B dan maar: wildkamperen. Na wat heen en weer te rijden zag ik plots dat er naast het tennisterrein een klein speelpleintje lag, en waar het graspleintje verder liep achter de hoge omheining van het tennisterrein. Ik ging even vlug kijken, en de perfecte kampeerplaats lag op mij te wachten, mooi verscholen en dicht bij het strand. Wat ik op dat ogenblik nog niet wist, was dat er net naast een heel klein overgroeid paadje liep dat uitkwam op een afgebakend stukje strand. Nog beter dan mijn vorig privé-strand!
Terug hetzelfde ritueel: tentje opzetten, meubilair in de tent zeulen (lees: matras opblazen), … Even later stond alles klaar, en ben ik vlug even het dichtstbijzijnde dorpje ingereden om wat boodschappen te doen in de lokale supermarkt. Om het mij gemakkelijk te maken ben ik daarna iets kleins gaan eten in het enige lokale restaurantje op nog geen 200m van mijn kampeerplaats. Hier zou ik toch wel een extra dag verblijven! Morgen beach-time!

‘s Morgensvroeg kwam de zon mij al begroeten, en na wat getreuzel en ontbijt ben ik de kustlijn afgelopen. Bijna aan het einde om terug te keren zag ik plots een bankje staan, wat verborgen in de duinen, maar toch met zicht op zee. Ideaal! Tijd om wat te lezen! Na een klein uurtje kreeg ik plots gezelschap van een zwarte slang van zo’n meter lang, die op nog geen meter van mij langs kwam sluipen. Was me dat even verschieten! :)
Het nadeel aan wildkamperen is dat je niet meteen een toilet/douche voorhanden hebt, dan is het altijd improviseren geblazen. Gelukkig is Australië rijk aan publieke toiletten, en heeft een strand meestal wel een publiek (weliswaar koude) douche. En als het zonnetje schijnt kan je een koude douche wel gemakkelijker verdragen!

Maandagmorgen, tijd om Binalong Bay te verlaten! Volgende halte: Wineglass Bay. De dag begon grijs, en dat was geen goed teken. Jammergenoeg bleek het ook effectief zo te zijn, ontzettend veel wind. En rukwinden terwijl je op de motor aan het rijden bent zijn écht niet leuk. Zeker niet als je bochten aan het nemen bent en opeens zo’n boenk van langszij krijgt, vaarwel perfecte rijlijn! ;)
Na een tweetal uren was ik letterlijk zot gedraaid van de wind, en was er plots een lookout, vlug even stoppen om te bekomen en een foto te nemen! Maar om de leuke dag nog leuker te maken, viel mijn moto natuurlijk omver toen hij geparkeerd stond. Gelukkig was er nog volk om hem te helpen rechtzetten. En om het compleet te maken viel ik nog eens zonder benzine onder weg.. maar de KLR heeft nog een noodknopje achter de hand: “reserve”, waarmee je nog zo’n goeie 40km kan bollen, oef, net gepast tot het volgende dorpje.

Het volgende dorpje was meteen ook mijn eindstop voor de dag: Coles Bay, net naast Freycinet National Park, waar Wineglass Bay onder andere is gelegen.
Een Nationaal Park betekent betalen, toegangsprijs valt goed mee, maar om te kamperen komen er nog weer wat dollars bovenop. Je krijgt er wel een prachtig zicht op natuurwonderen voor in de plaats, fair deal!
Net bij het binnenkomen van het NP ruimde het vieze weer plaats voor een aangenaam zonnetje. Perfect om tent op te zetten, en twee van de “Short Walks” te doen in het park. De tocht naar Wineglass Bay was anderhalf uur (heen en terug), en leek mij gezien de oostelijke ligging beter om ‘s morgens vroeg te doen. De weersvoorspellingen leken in ieder geval positief voor de vroege uurtjes!
Na een woelige nacht, waar ik zelfs mijn oordopjes in moest stoppen om niet onnozel te komen van het heen- en weer schudden van mijn tent, bleek de ochtend zoals verwacht: stil en helder. De vroege wandeltocht naar de Wineglass Bay look-out was fantastisch: wakker worden in het ochtendzonnetje, enkel begroet door het getjilp van vogels en het uitzicht op Wineglass Bay! Verstand op nul en genieten…