Tassie, Back to the mainland

Ondertussen terug goed op weg naar het zuiden van Tasmanië, die eigenlijk vroeger gebruikt werd om gedetineerden naar toe te sturen vanuit Engeland. Een beetje een lugubere geschiedenis, maar wel fascinerend. Eén van de vele gevangenis-oorden is Port Arthur. Natuurlijk weer commercieel uitgebaat: 32$ inkom, inclusief 40min gids en 20min boottocht, en zonder was natuurlijk geen optie.
Even navraag aan de balie wat de opties qua kamperen in de streek waren, en die waren niet op één hand maar op twee vingers te tellen. De dichtstbijzijnde was op 1km, maar wel betalend, de tweede was 30km verwijderd van Port Arthur. Aangezien het al 15u30 was, en ik graag in mijn jeans en sweater wat had rondgelopen op het oude dorp, was de eerste optie dus de enige. En een warme douche was eens welgekomen!
Op de camping was er ook een groep kinderen aan het kamperen, ik dacht eerst dat het scouts waren, maar bleek een schoolgroep te zijn die hun jaarlijkse uitstap hadden, een soort bosklassen.
Tentje opgezet, eten gekocht, omgekleed en terug naar Port Arthur. En wat bleek, plots stond er in het rood dwars op de info-schermen van de balie: “speciaal avondtarief, 18$, toegang tot de site, maar zonder gids en boottocht”, tjah! :)

Zoals de avond voordien was de avondzon weer welgekomen, en met amper andere toeristen in de buurt was het een treffende ontmoeting met de geschiedenis. De verhalen en oude foto’s of tekeningen deden je er echt bij stilstaan hoe het hier zoveel jaren geleden allemaal aan toe gegaan was. Vele delen waren al afgebrand, maar de “New Prison” werd volledig gerenoveerd. Dat was een nieuw project, om gevangenen inkeer te doen krijgen, op wijze van afzondering en discipline. Niemand mocht met elkaar praten, alles werd strikt volgens regels vastgelegd, gevangenen moesten zelf een kap dragen die het gezicht afschermde, zodat iedereen er hetzelfde uitzag. En zoals het in die tijd hoorde, was de kerk natuurlijk een groot onderdeel van de “genezing” van de delinquent, maar zelfs hier stond iedere gevangene in een apart, afgesloten hokje, met uitzicht op de spreekstoel van de pastoor (zie foto’s). Echt ongelofelijk!
Op het einde van de rondwandeling kwam ik terecht in de Government Gardens, die prachtig gereconstrueerd werd, en waar de bloemen met de ondergaande avondzon nog mooier kleurden. (klik hier voor kaart van Port Arthur)

‘s Anderendaags wou ik graag tot in Derwent Bridge geraken, waar een artiest op een super gedetailleerde manier beelden uit hout snijdt. Naar het midden van Tasmanië, om de dag erop door te rijden naar Devonport, waar ik ‘s avonds terug de ferry naar het vasteland op moest. Toen ik bij “the wall in the wildnerness” aankwam, was het al kwart voor vijf, en het sloot om vijf uur. Gelukkig kon ik overeenkomen dat ik met één ticket de dag erop ook opnieuw binnen mocht. Perfect, want ik was van plan op z’n 2km ervandaan te kamperen, naast Lake King William. Jammergenoeg werd ik midden in de nacht gewekt door de regen die op mijn tentzeil aan het kletteren was, maar net op het moment dat ik wou opstaan, stopte het met regenen. Ideale timing om vlug mijn (natte) tent in te pakken!
Vlug nog even terugrijden naar The Wall, waar er een grote open haard aan het branden was waar ik mij kon opwarmen, en toiletten om mij even in op te frissen. Klein ontbijt, en op weg naar Devonport! Op een kleine regenbui na, bleef de terugtocht gelukkig droog maar koud, maar toen ik ‘s namiddags in de streek aankwam, was er al terug een aangenaam zonnetje aan het schijnen!

Goodbye Tassie, we really enjoyed our stay! ;)