Terug thuis komen in Australië

Na de twee weken Tasmanië, bracht de ferry ons terug naar het vasteland. Het voelde toch een beetje als thuiskomen, hoe gek dat misschien ook mag klinken.
Ik mocht terug even intrekken bij mijn Australische ouders, Marg & Dave, dus wist meteen waar naartoe toen ik ‘s morgensvroeg van de ferry kwam gereden. Marg had mij de dag voordien al gevraagd of ik zin had om te gaan zeilen zaterdag (om even de tijd te schetsen: vrijdagmorgen 16/11 was ik terug aan wal), iets wat ik nog nooit gedaan heb, dus dat leek mij fantastisch om eens te ervaren!
‘s Avonds vertrokken we naar hun beachhouse in Sorrento, zo’n goed uur rijden van centrum Melbourne, zodat we ‘s anderendaags meteen paraat te zijn om aan boord te kruipen van de zeilboot van Richard & Lorraine, twee vrienden van Marg & Dave, die even verderop ook een buitenverblijf hadden. Daar wachten ook nog een ander bevriend koppel ons op Tom & Beth. De crew was compleet, en we vertrokken samen naar de jachtclub, waar de boot lag geankerd. Toen kreeg ik ook te horen dat het om een échte race ging, dus niet zo maar wat rondzeilen dus.. leuk!
Aangezien het een race betrof, was er een gemotoriseerde watertaxi aanwezig, die ons naar de zeilboot bracht, veel gemakkelijker dan met een klein bootje te moeten peddelen :)
Eens aan boord brachten we alles in gereedheid om te vertrekken, en voor ik het goed besefte waren we aan het zeilen, wachten op het startsignaal. De eerste momenten had ik ogen tekort om na te gaan waar alle koorden naar toe leidden, maar al vlug werd het mij duidelijk en mocht ik op commando van de kapitein het hoofdzeil hanteren. Na goed anderhalf uur zeilen kwamen we aan in een andere jachthaven, om daar te lunchen, a real Ozzie BBQ, samen met de andere zeilers.
Onze boot mocht als tweede terug starten, iedereen van de crew mocht terug aan boord, maar ik moest achterblijven in de bar, om na het startsein van de wedstrijdcommissaris naar de boot te spurten en dan pas mochten we beginnen aan de terugreis.
Het avondeten samen met de crew, bestond uit “snapper”, een vissoort die in de regio veel bevist wordt.

De dag nadien nam Marg mij mee op een wandeling rond Sorrento, via kleine wandelpaden gingen we naar de backbeach, de andere kant van het vasteland. Aangezien we door de regen niet vroeg konden vertrekken, was het tij al terug aan het opkomen, dus op enkele plaatsen moesten we van rots naar rots springen om onze voeten niet nat te maken. Maar het laatste stuk was onoverkomelijk, schoenen uit en ploeteren!
Sorrento is een klein, mooi, rustig dorpje, met wat kleine winkeltjes in de winkelstraat. Je kan het wat vergelijken met ons Knokke, maar dan iets kleiner, en geen appartementen ;)
In de namiddag zijn Dave en ik nog terug gaan zeilen, omdat Richard zijn boot nog wou vullen met stadswater, en toen mocht ik plots zelf eens sturen! Een paar keer heen en weer tussen twee boeien, de max! En van zeilen krijg je grote honger, dus de roasted porc in de zeilclub ‘s avonds smaakte immens! ;)

Het was maandagmorgen toen we terugkeerden uit Sorrento, en tegen ‘s middags vertrokken Marg en ik alweer, op naar de zoo! Je hebt een drietal zooën in Melbourne, en één ervan is de Healesville Sanctuary. Ik zal er wellicht een paar vergeten, maar dit zijn de dieren die daar hun thuis hadden: kangoeroe’s, koala’s, emu’s, platipus (super grappig dier, googlen!), tasmaanse duivel, pelikanen, horden vogels en papegaaiachtigen, slangen, dingo’s, ….

Dinsdagnamiddag was het terug tijd om afscheid te nemen van Marg & Dave, maar ik ging niet meteen de stad uit!