Een ‘nee’ heb je..

.. een ‘ja’ kun je krijgen!

Deze morgen klokslag 9u teruggebeld naar TomTom, om de status van mijn case te weten. Men wist mij te vertellen dat het niet mogelijk was om het stuk te gaan omruilen, en dat ik per email een adres zou krijgen waar ik de docking kon naar opsturen. Oké, niets aan te doen dus, en ondertussen contacteerde ik een kennis van vrienden in Melbourne, om te vragen of ik hun adres mocht doorgeven om de herstelde docking terug te laten sturen.
Toen ik van TomTom het adres doorkreeg keek ik even op Google Maps, en zag dat het eigenlijk maar een dik halfuur rijden was (lees: in het drukke verkeer van Sydney, een klein uur), dus ik sprong op m’n tweewieler en reed naar het herstelcentrum “Teleplan”.
Daar aangekomen deed ik mijn verhaal aan de receptionist, gaf ik de defecte dock in, en wachtte tot hij mij meer nieuws kon geven. Al snel was hij terug om te melden dat ze het niet ter plaatse konden herstellen, en dat ze dat stuk moesten bestellen. Ik probeerde hem nogmaals uit te leggen dat ik die GPS zo snel mogelijk nodig had, en kon hem overhalen nog eens te proberen, met succes! Plots kwam iemand met een witte overal met een nieuwe docking!
Eens buiten deed ik meteen de test, even de twee draadjes in het 12V stopcontact steken, en jep, hij deed het! :)
Kort na de middag wou ik de dock aansluiten op de huidige bekabeling van de KLR, ik deed nog even een korte test op een aftakking, en het ding gaf terug geen kick! Het gevloek ga ik jullie besparen!
Hoogstwaarschijnlijk had ik de + en de – omgewisseld, en was de zekering van dat ding terug opgeblazen.. De eerste keer toen ik dat samen met Christoph deed, was het wellicht hetzelfde verhaal. En natuurlijk is het bijna onmogelijk om zelf dat bakje open te doen, dus restte mij enkel een trip terug naar Teleplan.
Ze zagen mij daar natuurlijk niet zo graag komen, en hadden ook al rap door dat de zekering van dat ding weer kapot was. En aangezien het deze ochtend werkte was het mijn fout en viel de garantie weg. Tijd dus om het arme zieltje boven te halen! Ik kreeg de verantwoordelijke zover om het toch terug om te ruilen, maar mijn geluk was op, ze hadden geen stock meer. Hij ging morgen nog eens kijken in het grote magazijn om het meteen naar Melbourne te sturen als er één lag, en anders wordt het nog wat langer wachten.. Pech!
Ondertussen ben ik dus ook mijn dock kwijt, maar op zo’n momenten komt ducttape altijd van pas! :)
Het opladen van de GPS kan nu voorlopig via een USB-charger die in m’n 12V stopcontact gaat, niet water-proof maar da’s nog het minste!

Tot daar het GPS-verhaal. Plots kreeg ik telefoon van Chris: “ik heb uw papier ontvangen van de verzekeringsmaatschappij, maar wist je dat die bepaalde maatschappij niks terugbetaaldt als je geen Australisch rijbewijs hebt?”. Nee, dat wist ik niet! Morgen eerste werk annuleren die handel, en een nieuwe verzekering afsluiten!
Nu ik Chris toch aan de lijn had sprak ik nog even over de korte trip die hij doet met een aantal andere motards door Tasmanië. Hij had al gezegd dat het leuk zou zijn als ik kon meerijden, maar dan moest ik wel nog zelf de ferry boeken. Ik had al online gekeken de avond voordien, en er was nog slechts één avond die ik kon boeken. Ik wou het nog even laten bezinken en had niet direct geboekt. Je kan het al raden, ik wou deze avond boeken: volzet!
*Zucht*, daar zag ik weer een plan door mijn neus geboord. Misschien toch even die ferry-maatschappij opbellen (er is er maar één), je weet nooit..
Ik deed terug mijn verhaal, en het vriendelijke mevrouwtje aan de andere kant van delijn, ging even kijken wat ze kon doen. Een 5-tal minuten later kwam ze terug aan de telefoon, met het goeie nieuws dat er nog één plaatsje (incl. moto) vrij was! Woohoow!

Mijn plan om Sydney vrijdagochtend te verlaten heeft met al het bovenstaande gedoe wat vertraging opgelopen, dus nieuwe vertrekdatum richting the Blue Mountains is zaterdagvoormiddag!