Road to Melbourne

Na de Blue Mountains waren de Snowy Mountains aan de beurt, op naar Jindabyne dus!
De eerste kilometers waren nog geasfalteerd, maar al snel stond er een bord langs de weg met “Gravel Road!”, en even later een bordje: “Cattle crossing next 5 km”. Nog geen 20 meter verder liepen er enkele koeien over de weg, met daarna de boer op zijn quad samen met zijn trouwe hond.
Hij sloot het hekken, en kwam ter hoogte van waar ik gestopt was zijn bord wegnemen. Ik begroette hem, en plots stonden we daar een kwartier lang in het midden van de weg over koetjes en kalfjes te babbelen.. Het vee stond daar nog altijd te wachten, en ik mocht er doorrijden, iets wat de koeien iets minder leuk vonden dan ikzelf, maar dat was mijn zorg niet :)

Terug weer een dag vol “windy roads”, zigzaggend door een prachtig landschap. Het was maandag, en met de MotoGP die het voorbije weekend op Phillip Island plaats vond, waren er heel veel motards die in de tegenovergestelde richting huiswaarts aan het keren waren. In Europa groeten we elkaar dan door ons linkerhand op te steken, maar aangezien ze hier in Australië aan de andere kant van de weg rijden, en je dus met je rechterhand moet zwaaien maar dat net de kant is waar je gas geeft, gaat dat natuurlijk iets minder gemakkelijk. Daarom dat ze hier gewoon een knikje met de helm geven.. op de Harley Davidson rijders na dan, maar die moeten altijd speciaal doen :p

Het plan was om door te rijden naar Jindabyne (Snowy Mountains), om daar dan te kamperen. Maar eens aangekomen vond ik niet meteen een leuke kampeerplaats, en had ik niet echt zin om een weg van 30km in te rijden, die ik dan de volgende dag terug moest doen omdat ik persé de Barry Way door het gebergte wou nemen. Dus beslist om gewoon door te rijden, en ergens langs de Barry Way te kamperen, op de kaart had ik enkele tentjes zien staan, dus moest wel lukken om daar te geraken tegen dat de avond viel. Off-road again! Uiteindelijk kleine kampeerplaats gevonden, waar er nog één iemand anders kampeerde, beetje een rare kwiet, maar soit.. hij gaf mij wel de gouden tip om niet in het ijskoude water te zwemmen dat net naast de kampplaats stroomde, maar een kleine wandeling door het bos te doen naar de Snowy River, daar was het stukken warmer.
De volgende ochtend de proef op de som genomen, en jep, lauw water! Ideaal om een badje te nemen, de douche vond ik niet meteen ;)

Snikhete dag, en nog zo’n dikke 2u off-road door de bergen. Het was al bijna half drie toen ik het eerste dorpje bereikte, Buchan. Gestopt in het eerste en enige roadhouse waar ik kon tanken en een sandwich eten, vers gemaakt.. lekker!
Ik had graag die avond nog tot Wilsons Prom NP gereden, maar bij het laatste tankstation dat ik stopte raadde de baas mij af om nog zo ver te rijden. Het volgende stadje  Yarram was redelijk gezellig, en er was een deftig caravanpark. En wie ben ik om de raad van een oude wijze man in de wind te slaan?
Het was inderdaad een mooi onderhouden kampeerplaats, en de eigenaar was van oorsprong een Nederlander. En omdat “he liked my style”, kreeg ik de kampeerplaats voor een batje.. verkoopspraat als je het mij vraagt!
‘t Was rond half negen toen ik te voet even door het dorpje (eigenlijk gewoon één straat) wandelde op zoek naar iets om te eten. Bas (de eigenaar van het caravanpark) had mij het Yarram Club Hotel aangeraden, dus stapte ik daar binnen. Het meisje aan de bar wist mij al meteen te zeggen dat de keuken gesloten was, maar na een korte babbel ging ze toch nog even in de keuken polsen.. en ik had geluk, de kok wou nog 2 eenvoudige gerechten klaar maken.
En terwijl op de voorgrond de lokale Rock’n’Roll groep aan het dansen was, genoot ik van mijn last-minute meal!
Nadien ben ik nog in de bar verzeild geraakt, waar Nigel en Matt(hew) zaten. De éne was de hoteleigenaar, en de andere werkte er overdag achter de bar. Toffe kerels! Na spelletje pool met Matt ben ik teruggekeerd naar m’n tentje.. rust!

De dag nadien wou ik tegen ‘s avond in Melbourne aankomen, maar eerst een bezoekje aan Wilsons Prom, en eens zwemmen aan Squeaky Beach.
Zo gezegd, zo gedaan! Wilsons Prom is prachtig, en het zand van Squeaky Beach maakt écht een piepend geluid als je erop loopt, weird!

De rit naar Melbourne was zo’n 3u, op saaie autosnelwegen, ‘k was dus ontzettend blij toen ik aankwam bij Marg & Dave. En wie dat zijn, dat lees je de volgende keer :) G’night!