All The Way Around Tasmania Tour 2012

Dat was het opschrift van de rode t-shirts die Jim, Jody, Gordon, Dion, Mick, Al, Chris, Steve en z’n vrouw droegen. Vrienden met éénzelfde liefde, die voor de gemotoriseerde tweewieler.
Twee Cagiva’s aka Elephants, twee BMW GS’en, twee Harley’s, één Buell, en één Honda, waar ik mij met mijn KLR maar al te graag bij aansloot.

Ik wachtte de helft van de groep op in Edith Creek, net voor ze een 100 km lange dirt-road gingen aansnijden, de andere helft deed een andere toer, on-road. Na de eerste kilometer gravel wist ik al dat deze mannen serieus wat ervaring hadden, maar je leert het snelst als je achter zo iemand kan meerijden. Het groen achter mijn oren verdween dan ook snel door het zweet van de inspanning en concentratie.Tijdens het rijden weinig tijd om van het uitzicht te genieten, maar toch, Tasmanië is zo’n prachtige streek dat je ervan geniet zelf al ben je enkel en alleen op de weg geconcentreerd!

De eerste avond brachten we door in een holiday-park in Strahan, waar ik vlug even de bagage van de KLR deed, en nog een klein tochtje op het strand maakte, want op veel plaatsen mag je dat jammergenoeg niet meer.
De dag erna reden we richting Hobart, waar we van bovenop Mount Wellington een prachtig uitzicht op de stad hadden. In grote steden zoals New York en Sydney betaal je je blauw om op een wolkenkrabber van nog maar half zo hoog te staan!
Na het inchecken in onze Cabin zijn Chris en ik nog even het stad ingereden, waar we een heel leuk caféetje vonden, met een tuintje waar oude zetels, ligzakken, banken, .. en heel wat alternativo’s zaten :)

‘s Anderendaags stond de trip naar Bicheno op het programma, het was iedere dag vroeg opstaan, maar eens je op de moto zit en de éne bocht na de andere verslind, dan ben je meteen klaarwakker! Jammergenoeg moesten we ‘s voormiddags wat uurtjes in de regen rijden, maar ‘s namiddags was de zon weer van de partij, en waren we snel terug droog.
In Bicheno zijn we ‘s avonds iets gaan eten, om dan in de Cabin nog wat na te praten met een Bourbon-Coke, en samen de video’s van de dag te bekijken, want bijna iedereen had een camera op zijn helm staan of aan z’n carrosserie hangen…

Vanuit Bicheno reden we de Elephant Pass op, terug een stukje heaven-on-earth voor motorrijders. Een stop halverwege in de Elephant Barn voor een pannenkoek mocht hierbij zéker niet ontbreken! En smaken dat die deed! :)
De tijd vloog, en plots was het al de laatste avond, een overnachting in Poatina. Dat is een dorp gebouwd in de jaren 60 om de ingenieurs en vaklui te stationeren die aan de hydro-plant moesten werken, maar plots leeg kwam te staan, en waar ze dan uiteindelijk een vakantiepark van gemaakt hebben. Er viel daar eigenlijk niets te beleven, en alles was mijlenver verwijderd.. vreemd gedacht dus dat er mensen zijn die daar écht leven! ‘s Morgens kregen we daar wel een stevig ontbijt voor 10$: koffie, 2 worsten, 2 spiegeleitjes, een pak spek en geroosterde boterhammen. Na een frisse tocht naar Cradle Mountain was het tijd om afscheid te nemen, de anderen hadden ‘s avonds hun ferry terug naar het vasteland, maar ik blijf nog een weekje. Niet om het snelheidsrecord rond Tasmanië te proberen verbeteren, maar om op het gemak nog wat te genieten van de streek!
De eerste uren alleen rijden waren toch wat bitter, mensen die ik amper 4 dagen gekend heb, en ik miste ze al.. Maar ik kan alleen maar gelukkig zijn dat ik heb kunnen meerijden! Mocht Tasmanië niet zo ver zijn, dan organiseerde ik halfjaarlijks een verlengd weekend in dit moto-paradijs!

Gisterenavond heb ik gekampeerd onder de Batman Bridge (de eerste brug ter wereld die met kabels ophangt), en waar een overijverige stadsarbeider een spankoord/lus van mijn tent afreed met zijn grasmachine, en nu weer aan het wildkamperen op een camping waar ik normaalgezien 22$ moet betalen, maar waarvan de bediende aan de balie zelf voorstelde om mij ergens die weg te steken, en dat de council van het park dit weekend toch niet ging langskomen :)
En zodoende zit ik hier nu aan een klein strand (lijkt wel mijn privé-strand), met zicht op zee, een Bourbon-Coke, het beste van Gorki en het geluid van de golven, deze blogpost te schrijven.. Maar laat mij eerlijkheidshalve zeggen: niet alle kampeeravonden zijn even leuk ;)